Wat doet een Chiropractor?


Een chiropractor is een soort elektriciën. Hij kijkt hoe de hersenen en het lichaam met elkaar communiceren, net als in een huis waar het elektrische systeem signalen verzendt om het ​​licht aan of uit te doen.


Blokkades in ons zenuwstelsel, onze ruggengraat en/of zenuwen maken dat de hersenen en het lichaam niet goed kunnen communiceren. Het is de taak van de chiropractor om deze blokkades te vinden en te verhelpen.

Waar het om gaat is dat de hersenen een goed plaatje van jouw lichaam kunnen maken en zo in de gaten kunnen houden wat er met en in je lichaam gebeurt. Is er een slechte communicatie door het gebrek aan zenuwimpulsen vanuit een bepaald deel van het lichaam, dan weten de hersenen niet hoe het er met dat lichaamsdeel voorstaat.

Een bijvoorbeeld. Neem het verschil in gevoeligheid tussen je handpalmen en de onderkant van je voeten. De onderkant van je voeten is bij de meeste mensen vele malen gevoeliger. Waarom?

Het antwoord is simpel. Onze voeten zitten het merendeel van de tijd verstopt in sokken en schoenen, de huid van de voet krijgt daardoor minder prikkelingen (zenuwstimulatie) dan de handen. Het deel van de hersenen dat correspondeert met prikkelingen van de voeten wordt in loop van tijd steeds kleiner, je vraagt tenslotte minder ‘opslagruimte’.

Hetzelfde gebeurt bij andere hersendelen. Nog een voorbeeld: een stijve rug. Als een ruggewricht amper wordt bewogen, zal het ook geen prikkels naar de hersenen sturen. De opslagruimte voor de communicatie met de rug blijft leeg en er ontstaat een ‘blinde vlek’. Nu ga je in eens wel veel bewegen, bijvoorbeeld tijdens bedrijfsuitje paintballen. Daar gaat het vaak mis.

Proprioceptie


Het ontvangen van prikkels van de zenuwuiteinden in de huid, spier, pees en het gewricht is heel belangrijk, Zonder deze prikkels (feedback) kunnen de hersenen geen controle of correcte aansturing uitvoeren. Met een mooi woord heet dit ons proprioceptieve vermogen.


Het woord proprioceptie (de positie van het lichaam in de ruimte, ook wel positiezin genoemd) is samengesteld uit de latijnse woorden proprius (eigen) en perceptie (waarneming). Het is het vermogen van een mens om de positie van het eigen lichaam of delen ervan waar te nemen en te registreren hoeveel kracht gebruikt wordt bij een beweging. Hoe beter onze proprioceptie des te beter de hersenen een plaatje van het lichaam kunnen maken. Dat plaatje wordt homunculus genoemd.

Homunculus


Een homunculus is een representatie van lichaamsdelen in de motorische en somatorsensorische cortex van de hersenen. Deze representaties maken het mogelijk onderscheid te maken tussen de verschillende hersendelen. Bijvoorbeeld het los van elkaar aansturen van je vingers of het bewust zijn dat je voeten op de grond staan.

Het gedeelte van de cortex dat wordt toegewezen aan een bepaald lichaamsdeel is afhankelijk van de mate waarin dit deel gebruikt wordt. Zo zijn de vingertoppen in de somatosensorische gebieden veel groter dan de armen, omdat ze vaak worden gebruikt om kleine details te voelen. Je kunt je voorstellen dat deze gebieden nog groter zijn bij mensen die braille lezen.

In de motorische cortex is eenzelfde soort verdeling te zien, maar dan zijn er overrepresentaties van andere gebieden. Denk bijvoorbeeld aan de representatie van de benendie we gebruiken om ons te verplaatsen, zowel lopend als fietsend.

Opmerkelijk aan de homunculus is dat gebieden die dicht bij elkaar liggen op het lichaam ook in de homunculus dicht bij elkaar liggen. De representaties van de vingers liggen dus naast de representaties van de handen. Daarnaast is een homunculus eigenlijk een omgekeerd plaatje van het lichaam: de voeten zijn in het dorsale gedeelte vertegenwoordigd, het gezicht juist in het ventrale gedeelte. Daarnaast bevat een homunculus slechts representaties van de helft van het lichaam, zoals we vaak zien in de hersenen. Een homunculus in de linker hemisfeer heeft dus alleen representaties van rechter lichaamsdelen.

Featured Posts